Het bestaan is uiteindelijk zo heel, heel erg wijs.

Toen we naar deze planeet kwamen was onze mind zo wijd open als het heelal.
We hadden geen weet van verschillen. Alles wat we tegen kwamen was iets nieuws om te onderzoeken.
We hadden geen geld nodig, het bestaan voorzag ons in alles wat we nodig hadden, en we hadden bovendien maar weinig behoeften. We hadden alle tijd van de wereld, tijd overspoelde ons als een waterval en we hadden niets anders te doen dan het leven ten volle te leven en te bloeien als een pioen.
We glimlachten en lachten vaak zomaar zonder reden en niemand nam ons dat kwalijk.

Als we stil waren, waren we stil. Als we aten, aten we. Als we sliepen, sliepen we.
Onze ogen waren zo sprankelend en helder omdat willen zich nog niet genesteld had in hun kristalfijne transparantie. Ons hart was open voor iedereen, zo open zelfs dat we verlicht werden door de vederlichtheid van onze onschuld. We waren volkomen in overgave, zoals een blad dat gedragen wordt door de wind.
Wanneer we wakker werden werd onze dag geleefd aan de hand van wat zich voordeed en niet door onze halsstarrige eigenzinnigheid.
We vertrouwden alles zonder vragen en zonder te weten vergaven we alles. We hadden geen zorgen en we hadden geen enkele vijand.
Het moest ons geleerd worden wat comfort en mode was. Het moest ons verteld worden dat we dit en dat nodig hadden, anders hadden we het niet geweten. We hadden geen idee van geslachtsverschillen, grenzen, naties, huidskleuren of afgescheiden religies. We wisten niet hoe we iemand konden kwetsen en hadden daar ook geen reden toe. We waren wat we waren en hoefden niets of niemand anders te zijn. We hoefden niets te verbergen, we hoefden niemand te manipuleren, omdat we totaal vrij waren. We stalen niets van een ander omdat we geen verlangen of jalousie hadden. We waren als de morgendauw, elk moment fris, vloeibaar en buigzaam.

We hadden er geen weet van dat we ergens profijt van konden hebben en daardoor waren we er ook vrij van om ergens ons voordeel te halen.We hoefden niets te laten gebeuren.

Dat waren goede tijden.
Naarmate we groeiden in minuten, maanden en jaren, doordrong onze wereldse manier van zijn ons, zoals de oceaan een spons doordrenkt.
We werden door alles en iedereen geconditioneerd tot kleine identiteit pakketjes. Identiteit pakketjes die verbluffend veel lijken op die waartoe onze ouders geconditioneerd waren toen zij opgroeiden. En ook al was dat zo, we namen niemand kwalijk dat dat gebeurde. Toen we meer dan genoeg overspoeld waren met meer dan genoeg irrelevante informatie, werd onze identiteit alleen maar beklemmender en werden we ingesloten in concepten die we zeker niet nodig hadden. Concepten die iedereen had, dus moesten wij ze ook hebben. Het is niet zo dat alles wat we leerden onbruikbaar was; een groot deel was niet alleen belangrijk, maar ook absoluut noodzakelijk om op deze planeet te overleven. Maar we werden ook gevoerd met veel vergissingen van de mensheid. Iedereen voelde in zijn hart dat het niet klopte, maar als zij vergissingen moesten slikken, dan moesten wij dat ook. We raakten de mogelijkheid kwijt om veel te lachen, te lachen zonder enige reden. Iedereen wilde dat wel, maar was vergeten hoe.

Welnu, dit conditioneren ging maar door en door en door, totdat onze mind in stukken was opgedeeld als de plattegrond van Amsterdam. En het stopte daar niet. Zolang we het accepteerden ging dit maar door. Niemand vertelde ons dat we dat niet allemaal hoefden te accepteren. Dat, moesten we zelf uitvinden.

Als op die manier uiteindelijk ons zicht afgestompt is, kunnen we 'duidelijk zien' dat dit ons toebehoord, en dat van hun is, onze grenzen en hun grenzen. We hebben het bij het juiste eind en de ander heeft ongelijk. Als onze mind beperkt is tot de breedte van één haar, dan zijn we volledig geïnitieerd in de grote kudde der mensheid. Er is nog een schaap bij.
Via televisie, reclameborden, kranten en tijdschriften worden we gebombardeerd met zinloze ideeën en beelden, als een hagelstorm op een zinken dak . Willen, willen, willen, willen!  Ik wil het zus, ik wil het zo. Terwijl ondertussen dat wat werkelijk belangrijk is voor onze innerlijke vrede van ons weg zeilt als een ballon die wegdrijft door de lucht. Het lijkt alsof de wereld op zijn kop staat, zoals Boeddha 2500 jaar geleden zei.
Hij zei: "Wat juist is wordt gezien als onjuist. Wat onjuist is wordt gezien als juist. Wat goed is wordt gezien als fout, wat fout is wordt gezien als goed. Wat echt is wordt gezien als onecht, wat onecht wordt gezien als echt".
Na dit alles wordt het complot nog compacter dan ik hier tijd en ruimte heb om het te beschrijven. Maar je kent het verhaal van je eigen leven goed genoeg om te weten wat ik bedoel.

Vanaf het moment dat we op aarde komen, laden we onze mind en ons hart boordevol met hebzucht. Zo vol dat we mentaal en emotioneel permanent lijden onder het gewicht ervan. Dit gaat maar door totdat we voelen dat de zwaarte van die niet-aflatende verlangens te veel is voor een hart om te dragen. Dit is het moment van een werkelijk opnieuw geboren worden. Op dit moment breekt het zaad van de Wijze binnenin ons open. We stoppen ermee de wereld buiten ons voort te torsen; we laten haar vallen als een emmer gevuld met heet lood.
Onbekommerd bewegen we ons voor contemplatie en vernieuwing in het innerlijke heiligdom van het hart.
Re-new-al(l).

Vanuit deze gewijde schuilplaats kunnen we ons afvragen wat dit voor aantrekkingskracht is. We kunnen ons afvragen wat al die kunstmatige behoeften zijn. Waar gaat al dat pijnlijke willen en haten allemaal over daar in die wereld van controle, handhaven en afgescheidenheid?
”Binnenin”, klinkt als een echo het antwoord en wijst ons een weg door het puin en de warboel van ons menselijk ik-gevoel.
Elk stukje van ons leven voert ons tegelijkertijd voorwaarts en achterwaarts.  Voorwaarts naar grotere volwassenheid en terug, naar binnen, naar verlichting, (als we werkelijk bereid zijn te gaan). We zijn verlicht geboren en daarna zijn we opgevoed onder aanhoudende conditioneringen die de natuurlijke stroom van vrijheid die we werkelijk zijn lijken in te dammen.Op een bepaald moment in iemands leven moet dit gat zich sluiten zodat het hart weer vrij kan stralen als een nieuwgeboren Boeddha.
Dit is het pad van de Wijzen; om vrij te zijn van het puin temidden van de warboel. Zo vrij te zijn als een baby. De Wijze heeft een ding wat de baby niet heeft: de wijsheid te weten hoe kostbaar het is om vrij te zijn van de massa. De wijsheid om die vrijheid te zijn . De Wijze weet dat elke conditionering leeg is en dat er niets is om aan vast te houden, niets is om zich op te beroepen of wrokkig over te zijn.

Soms zie je op oude Chinese prenten tekeningen van de Wijze die op weg is met een zak op zijn of haar rug. Die zak symboliseert de wijsheid en de kundigheid die hij/zij geleerd heeft door de ervaringen met het menselijke ik-gevoel. Die zak bevat compassie en giften aan de wereld, welke hij/zij met zich meedraagt. De zak is klein omdat er veel is achter gelaten, en de terugkeer naar leegte, liefde en vrijheid heeft geen gewicht nodig. De Wijze is weer terug waar hij eens arriveerde. Hij gaat voorwaarts en achterwaarts zonder zich in een enkele richting te bewegen en zonder ergens te verblijven. De Wijze laat de baby herleven in het licht van volwassenheid, hij/zij beschermt die vrijheid zonder forceren.

De baby en de Wijze hebben op een natuurlijke manier lief zonder zorgen of vijanden te creëren. We zijn als dauw in de morgen, elk moment fris, vloeibaar en buigzaam, verschijnend en verdwijnend zonder een spoor achter te laten. Onze mind is wijd open als het heelal, we weten niets van verschillen en wat we ook tegen komen is een nieuwe verkenning.

We hebben geen behoefte aan buitensporige rijkdommen, we worden voorzien in alles wat we nodig hebben. En bovendien hebben we niet veel nodig. We hebben zeeën van tijd, het overspoelt ons als een waterval en we hoeven niets anders te doen dan het leven ten volle te leven en te bloeien als een pioen. We glimlachen en lachen veel, zomaar zonder reden en niemand kan ons dat kwalijk nemen. Als we stil zijn, zijn we stil. Als we eten, eten we. Als we slapen, slapen we.
Ons hart is wijd open voor iedereen. Zo open dat we werkelijk verlicht worden door de lichtheid van onze realisatie. We geven ons over zoals een blad in de wind. Wanneer we wakker worden, wordt onze dag geleefd aan de hand van de dingen die gebeuren en niet door ons halsstarrige willen. We vertrouwen alles zonder vragen en we vergeven alles zonder weten.

We hebben geen idee van grenzen of naties of huidskleuren of afgescheiden religies. We weten niet hoe we iemand moeten kwetsen en hebben daar ook geen reden toe. We zijn wat we zijn en we hoeven niet iets anders te zijn of op iemand anders te lijken. Omdat we totaal vrij zijn hoeven we niets te verbergen en niemand te manipuleren. Iedereen komt Verlicht naar deze planeet en iedereen heeft een Wijze in zich die die Verlichting voor eeuwig bewaard.

Zou het niet geweldig zijn als onze wereld werd geregeerd door een hart als het jouwe? Alles is mogelijk.

Het begint en eindigt met jou.

~ShantiMayi~

Geschreven voor Wegweiser Magazine, Duitsland, april 2003