30 augustus 2000
Student: “Wat betekent Vajra?”
Jivanjili: Vajra betekent vanuit het Boeddhisme ‘de diamant’, ‘het onvermurwbare’, datgene wat niet bewegen kan, nooit bewogen heeft, nooit zal bewegen en de essentie in alles is. Dat kan nooit in de ene meer zijn dan in de ander. Er is zelfs geen grenzeloosheid, het is niet logisch, het is niet onlogisch. Het ontvouwt zich, het openbaart zich door dóór het denken heen te gaan kijken en door de ervaringen heen te gaan kijken, door dóór de voorstellingen, de beelden die we maken heen te gaan kijken; te zien waar het zich allemaal in aftekent. Reflectie in een lege spiegel.
Het is krachtig, het is stralend, het is vol liefde, vol en ledig van liefde; daar is geen enkele belemmering. Dat is volmaakt. Het is uitsluitend de essentie in jezelf die dat herkent. Hoe kan je iets opvangen als het niet in jezelf is? Hoe kun je datgene zien, datgene herkennen, wat je niet eigenlijk weet zo te zijn, in jezelf. Het is onmogelijk om iets te herkennen wat niet eigen is. En wat kan er meer eigen zijn dan de essentie van wat je bent. Je kunt het niet zoeken, het is niet buiten jezelf. Je kunt het zelfs niet binnen jezelf zoeken. Het is al wat is, was en zal zijn. Vajra, onvermurwbaar, stabiel en niet onstabiel.
Mijn grootste wens is dat er een dag komt, dat we elkaar aankijken en dat we alleen onszelf zien in essentie en dat het vol van liefde is.
Het
bestaan is als in een lege spiegel gereflecteerd. Alles komt zoals het
gespiegeld wordt en gaat, er kan niks in blijven kleven. Er is niets dat wenst,
dat aantrekt of afstoot. De spiegel is leeg, en toch is daar de hele
manifestatie van alle dingen. Te zien dat het leeg is, dat alle ervaringen
passeren zonder een spoor achter te laten, dat is een zegen. In stille
verwondering schouwen in Sacha, het onvermurwbare, ‘het onzegbare’. Het is
een mysterie. Het is volledig aanwezig en volledig onaangeraakt en volledig
onpersoonlijk.
Student: Is Sacha,
de waarheid, een ander woord voor het Absolute?
Jivanjili: Ja, het Absolute, het Guru principe, de Essentie in alles, afwezigheid van onwetendheid, stilte, inderdaad. Ze zeggen wel Sacha is het licht, maar zelfs licht is een aanduiding. Licht, in zo verre kun je zeggen ‘licht’ als je duidt, datgene wat voorbij licht en duisternis gaat, voorbij de tweeslachtigheid; de non-dualiteit. Dat licht, het onzegbare licht, het licht wat je niet kunt lokaliseren, het licht dat zo neutraal is dat je het ook geen licht kan noemen en geen duisternis, dat licht.
In het boekje dat we over de Gayatri Mantra gemaakt hebben staat een nieuwe vertaling van Om Asatoma Satgamaya*, breng me van duisternis naar licht, van leugen naar waarheid, van vergif naar nectar, van dood naar onsterfelijkheid. ShantiMayi heeft een nieuwe vertaling geschreven want dit is toch een vertaling die een streven in de hand werkt. Alsof je aan het zondigen bent, dat je al je zonden moet reinigen en iets anders moet worden dan je bent. Deugd, deugdzaamheid en dat alles voortaan nectar zal zijn wat op de tong valt en dat we in het licht leven. De nieuwe vertaling heeft dat helemaal ondervangen. Het slaat de spijker op de kop: precisie taal. Een woord is een klank, is een mantra en met mantra’s creëren we de illusie, de beelden, creëren we het universum. Laten we verantwoording nemen voor het woord!
Het is zo’n zegen geweest om het boekje over de Gayatri Mantra te mogen maken met ShantiMayi. Elke keer ging ShantiMayi weer preciezer en preciezer met die taal om. Als een diamantslijpster. En het was zo’n vreugde voor me. Ik had haar vorige week aan de telefoon, ik zei: “ShantiMayi, Het vermoeit me nooit”. Toen zei ze: “Dat is het mooie ervan”. Toen dacht ik, ja, maar hoe kan je hier nou moe van worden. Als er nog iets is wat te vervolmaken is, wat in schoonheid kan toenemen in de precisie van een woordkeuze, zal ik daar dan ongeduldig over worden? We hebben het over de Gayatri Mantra, preciezer kan het niet. Het is zo’n bron om van te drinken, van kristalhelder fris water. Ze gaf alleen het hoogste en niet minder. Precisie taal, prachtig! Dat is het werk van de Meester: Meesterlijk.
De ‘Lankavatara Soetra’ is ca. drieduizend jaar geleden geschreven en het is relevant vandaag. Hoe kan dat? Omdat de essentie nooit verandert en onwetendheid is onwetendheid. Het is altijd weer dezelfde boodschap geweest door de jaren heen. En de taal is zo precies en de taal is zo exact en zo toegesneden als een diamant, dat je in alle tijden de soetra kan lezen en bij dezelfde essentie komt. Of je nou vanuit de middeleeuwen bij de essentie komt of vanuit het stenen tijdperk of vanuit de twintigste eeuw: essentie is essentie. De essentie herkent de essentie en precisie taal is een heldere weg daar naar toe, door de resonantie alleen al. ShantiMayi zei eens dat Bodhidharma de Lankavatara Soetra misschien nooit heeft gelezen, hij heeft hem altijd onder zijn arm gedragen. Alleen al de transmissie van het zuivere woord was voldoende.
Onvoorstelbaar............
*Om
Asatoma Satgamaya
Tamasoma Jyotir Gamaya
Mrityorma
Amritam Gamaya
Recente
vertaling van Shantimayi:
Breng
ons van misleiding naar Waarheid,
van
doffe onwetendheid naar het stralende licht,
en
van vergif naar nectar.