In essentie zijn we één; een wezenlijkheid in vormen die schijnen te komen en terug te gaan in de essentiële natuur, onze ware natuur of de Boeddha natuur; leeg, leeg van leegte.
In essentie is er nog nooit iemand geboren, nog nooit iemand gestorven en heeft nog nooit iets bewogen.
De essentie is neutraal, stil en vredig.
In het Hindoeïsme heet dit principe Shiva en alles wat er om heen danst en draait, noemen wij het leven.
In dit leven lijken we veelal niet verder te komen dan ‘ik’ en onze naam. Ik en onze geschiedenis.
Maar ‘ik’ is een gedachte: de ‘ik’ gedachte.
Als je niet ‘ik’ denkt is het leven bewegelijk en spontaan van aard.
We kunnen ons hier bewust van worden door perceptie of te wel waarneming en ervaring.
Dat zijn de componenten van het leven: waarneming en ervaring.Volledig onpersoonlijk.
Je kunt niets vast houden, je kunt niets onder controle houden.
Waar in het universum zou je iets kunnen controleren?
Waarneming en ervaring; in het Hindoeïsme heet dit Shiva en Shakti.
Shakti is de dans er om heen: het leven, het vrouwelijke principe, ontvankelijk en bewegelijk. Samen zijn ze een, het eeuwige huwelijk.
Ze zijn verweven met elkaar als het water met vocht.
We leven in een wereld, waarin alles in essentie mij zelf is: de Boeddha natuur.
Alles is Boeddha. Dat te realiseren noemen wij verlichting. Realisatie of niet; alles is verlicht.
Maar het wonder is dat niet iedereen dit weet, doordat we ons identificeren met een onderdeel van het geheel. Dit veroorzaakt meteen een ervaring van afgescheidenheid.
We beleven het leven vanaf een eiland, onze “eigen” wereld.
We moeten wakker worden, want we leven in een gekkenhuis.
We leven in een huis, waarin iedereen volkomen op zich zelf is gegaan en op eigen belang uit is.
We maken ons druk over wat “de ander” ervan vindt, wat wij kunnen winnen en dat wij in Godsnaam maar niet alleen zullen zijn. Of we moeten iets “hebben” en we eigenen ons dat dan maar toe.
We leven in volkomen gespletenheid.
Moet je voorstellen, als je er maar één opinie op na houdt, dan is dat al verblindend.
En we lopen er stampvol mee rond: de hele dag te evalueren en te invalideren,
in alles wat we tegen komen en in alles wat er om ons heen gebeurt.
Spiritualiteit is zo praktisch: gewoon twee voeten op de grond, je gezond verstand gebruiken.
Doe alles in balans. Als een van de chakra’s of dynamische stuwkrachten van het leven niet in balans is, zijn ze allemaal uit balans.
Het is als een buis, waar water door heen moet stromen. Maar waar er ook maar een prop in de buis zit, er stroomt geen water door. Het “stokt”.
We zijn geen geheel, we zijn apart (a part), een deel en dat is ziek en blind.
We doen elkaar ontzettend pijn.
We zijn verstoken van de spontaniteit, de authenticiteit van het leven zelf.
Met onze gedachten creëren we onze eigen werkelijkheid.
Elke gedachte staat tussen jou en wie je van nature bent.
Elke gedachte positief of negatief!
Daarom geloof ik niet in positief denken, want het is gewoon meer van hetzelfde, nu is het positief.
Kijk er door heen!
Ga kijken waar je zogenaamde barrières in Godsnaam uit bestaan.
Het leven leef je alleen uit de bron, dat is niet bedacht, dat is spontaniteit en adequaat Zìjn.
Dit bestaan, dit Universum is zo adequaat.
Als wij niet tussen beide komen, dan moet je eens zien dat op elke open plek in een bos meteen weer allerlei planten geboren worden en dat de mens zich aanpast op de Noordpool, in de tropen en op de steppen.
Waar is dit vermogen bij ons gebleven?
Wikken en wegen en dubben!
Waarom vertrouw je niet op je directe ervaring: nu!
Durf kordaat te zijn.
Ga leven, je hebt niets te verliezen! Wat heb je in Godsnaam te verliezen?
Vetrouw je spontane reacties, je intuïtie.
Je moet goed opletten het is een heel link spel wat we spelen met ons zelf.
Waarom zou het zo hardnekkig zijn, dat we ons zelf zo entertainen met die pijnlijk afgescheiden ideeën?
Wat doe je met de tijd, die je anders in je hoofd zat te freaken? Wat blijft er over?
Zijn we bereid om met lege handen te staan?
Het lijkt moeilijk om met niets te zijn, maar het is het meest verrukkelijke wat er is: om niets te weten.
Om de pure intelligentie en onvoorwaardelijke liefde van de universele eenheid te leven, te belichamen en te zijn, komend uit de leegte en terug gaand in de leegte.
Het potentieel van al het leven is leegte. Potentieel is vol, leeg is leeg: vol-ledig is het leven.
Dit is wat Boeddha zei in de Hart Soetra: “Vorm is leegte en leegte is vorm”.
Je wordt geboren, je verandert in de loop der tijd, je cellen veranderen, je sterft.
Het leven maakt constant ruimte voor het volgende.
Het is een voortdurend continuüm van verandering, als de golfslag op het oppervlak van de oceaan.
Het leven heeft als kwaliteit dat het niet permanent is, dat het constant verandert.
Het drama ontstaat als we ons identificeren met deze veranderlijke vorm: ‘ik’.
Er is dan sprake van identificatie met een golfje en we vergeten de oceaan…. de oceaan ìn het golfje.
Wij omarmen de leegte niet, we zijn er bang voor.
Tegelijkertijd is het hele bestaan mogelijk door de leegte.
We houden ons hoofd vol met ideeën en daar komt het lijden uit voort.
Vol met ideeën hoe het zou moeten zijn, hoe het geweest is, hoe we het niet meer willen en hoe de ander zou moeten zijn.
Gedachten, gedachten kijk er naar!
Het is altijd gebaseerd op het verleden, op herinnering.
Wij leven in herinnering en we projecteren het naar de toekomst.
Wees er gewoon, hier, nu: ik ben. Vergeet ik ben dit en ik ben dat. “Ik ben” is genoeg en volmaakt.
Je bent volmaakt zoals je bent en als je anders had moeten wezen was je anders geweest.
Je hoeft niets te veranderen........ je kunt gaan zien dat welk idee dan ook slechts een golfje is dat zich aftekent aan de oppervlakte van de volmaakte essentie van het bestaan.
Rust in je wezenlijkheid…….. en de zoete geur van de stilte van het hart zal je vredig omarmen.
God, of het Goddelijke principe, is de creatie zelf en creatie is alles wat geschapen is.
Alles wat gecreëerd is, is alles wat verschijnt in dit bestaan.
God is onvoorwaardelijke liefde. Onvoorwaardelijke liefde sluit niets uit.
Moeder Theresa zei: “God is zo onvoorwaardelijk in zijn liefde, dat Hij de mens zelfs liefheeft ook als hij niet “goed” is”.
De vrijheid van de mens geeft de mogelijkheid zich af te keren van zichzelf en zichzelf terug te vinden in zichzelf.
Je kunt maar twee wegen gaan in dit leven: de weg van jezelf af of de weg naar jezelf toe.
De weg is van hier naar hier.
Dit wordt gesymboliseerd door de uitademing en de inademing.
Zo dichtbij is het geheim van het leven en het is zo simpel!
Het leven is er dank zij de leegte: omarm de leegte!
Ik word gehoord door de stilte hier: omarm de stilte!
Als jij spreekt wordt je gehoord door deze zelfde stilte.
In essentie is alles stil en leeg, wat er ook in verschijnt, wat er ook in verdwijnt.
Satsang 29-6-2002 in Heerhugowaard